Barometer

Op een sombere, grauwe dag,
vind ik langs vallende blaadjes de weg naar mijn huisarts.

In de veel te drukke wachtkamer krijg ik, met moeite,
‘goede morgen’ over mijn lippen.

Ik pak een tijdschrift, kijk er in, maar ik zie niks.
Zo houd ik de mensen die willen praten op afstand.

Ik schrik op als ik mijn naam hoor.
Met lood en gevallen blaadjes in mijn schoenen volg ik de dokter.

Bij de eerste vraag ‘Wat kan ik voor je doen?’, breek ik.
Tranen van hulpeloosheid verlaten mijn ogen.
Ze vertroebelen mijn blik.
Het geeft niet, ik zag het toch al niet meer zitten.

De kalme stem van mijn dokter brengt me terug op aarde.

Door deze stem ben ik nu nog steeds op aarde.
Schreeuwen en toneelspelen werden doorzien,
het luisteren begon.

Soms somber, soms hulpeloos.