Wedstrijd

Presteren.
Niet voor jezelf, maar voor de prestatie.
Die pas waarde kreeg, als anderen er voor klapten.

Waar jezelf voorbij rennen geen willen,
maar moeten was.
Bang achterom kijkend of niet alles en iedereen mij inhaalde.

Tot op het moment dat jij je vergaloppeerde,
en struikelde over de door jou neergelegde finishlijn.
Waar niet de val, maar ik gebroken werd en me deed belanden in
het diepste en donkerste ravijn op aarde.

Waar het enige geluid,  de echo van jouw noodkreet is.
Waar ik werd teruggeworpen als je te snel was

Hier ging ik het gevecht aan.
Waar het krachten smijten geen applaus opleverde,
en de overwinning pas waarde krijgt als je in de spiegel keek.

En klap.
Voor mezelf.

Deze overwinning is zwaar bevochten.