Verwacht

Houden van,
Zonder ontmoeting.
Wachtende op het mooiste dat er is.
Onderweg naar de innigste omhelzing,
Die ondanks contact,
niet lang mogelijk werd.
Omdat wachten te snel voorbij ging,
werden liefde en angst vastgebonden.
Om maar niet te verliezen.
Bidden, huilen, praten en sms’en,
lieten de tijd niet sneller gaan.
Het gevoel van de overwinning en nederlaag,
waren nooit eerder zo dicht bij elkaar.

Zonder een langere ontmoeting,
maar met de innigste omhelzing ooit,
is zij met heel veel liefde en warmte vertrokken.
Haar evenbeeld achterlatend.
Zodat de gedachte blijft.
Houden van,
ook na één ontmoeting is prachtig.
En iets dat altijd blijft.

Van nature

In de groene oase van bloemen, planten en bomen,
Waait de wind vrij rond en kietelt de regen de donkere aarde.

De vrije wind verplaatst de zaden,
de regen laat de groei doorgaan in deze oase.

Dat er dit jaar ook vele tranen de grond bevochtigden,
werd bijna door niemand gezien,
door slechts enkelen gevoeld.
De heg en de bomen beschermen de privé-tranen.

Nu de kou de blaadjes doen vallen
en de heg steeds dunner wordt,
worden de tranen openbaar.

Ze zijn in gevecht met de verplichte kerstgedachten,
En het gelukkig nieuwjaar.

Ontspoord

In een tuin vol naastenliefde, hulp en begrip,
dendert – op gezette tijden – een hondenkop voorbij.

Door het strakke schema is er geen hulp.
Begrip.
Naastenliefde.

De pas gezaaide hulp wordt woest ontworteld,
naastenliefde en begrip zijn uitgerangeerd.

Verder snelt de hondenkop.
Niet omdat hij wil.
Omdat hij moet.

Zijn spoor laat geen ruimte,
een ander spoor te volgen.

Wachtkamer

In de wachtkamer van de dokter,
wordt de ruimte gevuld met klaagzang.

Door er naar te luisteren krijg ik oorpijn.

Elke tik van de klok,
wordt met arendsogen in de gaten gehouden.

Zelfs het luie oog kijkt mee.

Alweer rotweer

Door depressies,
Wordt depressiviteit gevoed.
Het licht wordt niet gezien,
De duisternis heerst.
Positieve gesprekken,
Blazen enkele wolken weg.

Het lichtpuntje dat verschijnt,
moet je willen zien.
Anders blijft het altijd rotweer.

Inzicht

Als het vooruitzicht mij inzicht geeft in de toekomst,
Dan is mijn weg bepaald.

De weg die doodlopend is.

Aan dat vooruitzicht wil ik niet denken.

Vragen staat vrij

Vragen die niet worden beantwoord,
Blijven vragen.

Vragen die wel worden beantwoord,
Daarover twijfel ik.

Ik vraag me af waar dit toe lijdt.

Twee kanten

Een rotgevoel.
De weg kwijt.
Eenzaam.
Somber.
Moe.
Bedroefd.

Al deze gevoelen kan ik benoemen.
Ooit heb ik het tegenovergestelde gevoeld.

Ik weet alleen niet meer wanneer.

Identiteit

Een schilderij als uiting en spiegel
Waar kwasten mijn gevoel kleuren,
en spuitbussen mijn gemakzucht dienen.

Door de warboel in mijn hoofd,
vechten de kleuren voor een plek.
Waar gevonden Geen zekerheid biedt.
Omdat zenuwprikkels en impulsen,
mijn hand en gevoel sturen naar uitersten.
Zodat de spiegel uiteen valt,
en de uitingen blijven.

Getekend met mijn identiteit.

Later het besef

Hard praten, eigenwijs zijn,

fanatiek in alles wat je deed.

Dat waren kenmerken van jou,

maar ook je plantjes en fietsen met je vrouw.

Lieve Pa ik kon je niet altijd zien als mijn grootste vriend,

maar je weet niet half hoe ik jou de rust gun die je zo verdient

Het is moeilijk maar ik zeg het maar,

wij leken gewoon veel te veel op elkaar.

Spiegelbeeld

Als er een spiegel kapot gaat,
dan kan je hem vervangen.
Maar als die spiegel je vader is,
wat dan?

Gelukkig.
Een vader is niet te vervangen,
als ik in mijn spiegel kijk,
dan zie ik jou
Mijn vader.

Mij een rot zorg

Zorgwekkend is het in onze verzorgingsstaat,

uit voorzorg is de nazorg al opgezegd.

Somberheid en pijn blijven over voor mijn klachten

en alleen de tandarts begrijpt wel,

dat ik dit niet trek.

Aansluiten

Leven als een puzzel

waar ik zelf de stukjes ben, en aansluiten

voor mij niet passend is.

Bang om binnen het geheel,

de synergie te missen, en verstoppen

de vlucht is voor het kiezen.

Wetende dat het voorbeeld ik zelf ben, en

er nog steeds stukjes kwijt zijn.

Maar ooit leg ik me er bij neer, bij de legpuzzel

Expositie

Jezelf laten zien herkenbaar door t signeren

Mijn gevoel duidelijk en krachtig neergezet,

duidelijk voor mij, maar door andere niet gezien

De storm in mijn lijf is de schreeuw om hulp.

Mijn woorden zijn het tegen over gestelde,

waar ik deze twee strijd niet kan winnen

Zal de schreeuw om hulp nooit klinken

Maar de expositie gaat door.

Open ticket

Ben ik bang voor de reis?

ben ik bang voor het klimmen?

ben ik bang voor de rotsen?

of ben ik bang voor mezelf?

want kom ik veilig aan

val ik niet, raak ik de weg niet kwijt?

En wie of wat kom ik tegen, hoogst waarschijnlijk mezelf,

en ja dan word ik bang

Afdalen

Als je jezelf moet overgeven aan een touw,

een touw gemaakt door mensen.

Door andere mensen word je gezekerd

gezekerd is dan je leven.

Maar geef ik me over aan andere mensen,

vertrouw ik die andere mensen?als ik niet eens

mezelf vertrouw. Angst om mezelf te verliezen, die angst ken ik niet.

Maar angst om andere te verliezen die angst die ken ik wel,

Wat is dan mijn levenslijn?

Wachtlijst

Na tien jaar te wonen op een wachtlijst,
is er eindelijk plek.
Onze zorg verhuizen naar het verzorgingstehuis.

Want zo ging het toch niet meer?
Dat weet jezelf toch ook wel Ma?

Wat zeg je jongen?

Zie je wel.
Ze hoort me niet eens …

Voor eigen gemoedsrust vullen we in,
het is toch veel leuker,
met leeftijdsgenoten,
door dat kleine raampje,
en langs de plastic geraniums,
naar buiten te staren?

Samenleving?????

Goede morge iedereen

een lekker vers bakkie koffie, hoe is het met jullie?

En zonder op het antwoord te wachten, smaakt mn koffie al minder lekker

Mijn goede morge iedereen, krijgt de smaak van oude koffie.

Het goede humeur wordt hier een puur negatief gevoel

GOEDE MORGE IEDER ALLEEN

SuikerBeest

Diabetes is een sluipmoordenaar,

alles lijkt goed te gaan. Er is geen gevecht en alles lijkt vredig,

niemand die iets merkt van een innerlijke strijd.

Al snoepend van alle lekkers dat er in deze donkere maanden voorbij komt,

gaat de sluipmoordenaar vrolijk verder, goed verstopt zonder pak kans.

Soms geeft hij een waarschuwing, maar zonder de pijn te voelen, negeer ik

hooghartig elk signaal. Maar ik weet de diabetes gaat niet weg, en geef ik zelf

de sluipmoordenaar het gereedschap om dichter bij te komen.

Atletiek

Leven als een sprint

waar jezelf voorbij lopen geen olympische disipline is

En verdrinken in de waterbak,

vaker voorkomt dan men denkt

Omdat de verste sprong nooit ver genoeg is

om het doel of de overkant te halen

Misschien omdat ik zelf de lat te hoog leg??

of omdat ik struikel over de eerste de beste horde.

Mezelf niet meer willen kwalificeren is misschien de oplossing

Want het leven is meer dan een sprint.

Voorjaar

Als de eerste voorjaarszon,
na een lange,
donkere,
natte winter,
mijn sombere,
depressieve gevoel,
Volledig doet keren.

Dan ben ik nu al bang,
Voor de eerste bewolking.

Zo Moe

Als de nacht op je wacht,
Na een dag van,

van alles net niet.

Dan blijft de behoefte naar een vredige slaap,
verder weg dan de sterren.
Als de nacht op je wacht,
maar de dag net zo donker is,
Wat brengt dan de rust?

Slaapwandelend vraag ik het me af.

Salamons oordeel

Juryoordeel gebaseerd op wat

op de slapenloze nachten, of op de zweetdruppels die het mijn gekost hebben???

Of wordt het gerelateerd aan eigen werk,

het zegt me niets.

Wat als ik de jury zelf samen zou stellen,

ook dit zegt me niets, want wie bepaalt het verschil tussen,

mooi/lelijk goed/fout.

misschien de rijdende rechter hij zegt altijd

dit is mijn oordeel en daar moet U het mee doen

Zweeferig

Als ik het niet meer weet,

gaan mijn gedachte kronkels op over drive

zonder te overdrijven

Wordt er niets gezegd.

laat ik mn intuitie luisteren, kijkend naar een frons

of een zenuwtrek

Uit angst durf ik het niet na te vragen,

of te zeggen dat ik het niet meer weet.

Opschrijven durf ik gelukkig nog wel

Structuur

Het ritme van de gewoonte van de dag,
is fragieler dan porselein.
Voortgedreven door de deadline.
Waar gebrek aan tijd,
het ritme van de gewoonte’s doet breken.
De onbalans het ritme stopt,
en de eeuwige deadline blijft.
Het zijn bijna de gewoontes van de dag.

Route

Opweg naar jezelf

weet dan dat je niet

alles in 1x kan vinden

maar dat is toch niet zo erg

vindt je niet???

Alweer?

Al weer rot weer,

door de depressies wordt de depresieviteit gevoed.

Het licht wordt niet gezien, de duisternis heerst.

Positieve gesprekken, blazen enkele wolken weg.

Het lichtpuntje wat verschijnt moet je willen zien.

anders blijft het alweer rot weer

Bedtijd

Naar bed.
Niet omdat ik slaap heb,
maar omdat dit zo hoort.
In bed kan ik, door het gewoel van mijn gedachten,
mijn draai niet vinden.
Ik zie de vier rode cijfers vaker,
dan de binnenkant van m’n ogen.
Vermoeid sta ik op.

Het is 5 uur.

Al dolende wacht ik op het eerste ochtendlicht,
het sein dat de wereld ontwaakt.
Omdat dit zo hoort.

Ondanks het slechte slapen,
vraag ik me af wanneer ik wakker word geschud.
Niet omdat dit hoort,
maar om mijn draai te vinden.
Niet om het sein te zien wat de wereld doet ontwaken,
maar om zelf dit sein te geven.
Niet dolende,

Maar uitgerust.

Fuckkantie

Een jaar verder de vakantie komt er aan,

beloning voor een jaar hard werken.

De vakantie komt eraan,

alleen geen geld om weg te gaan.

Je beloning is de vieze vaat op je eigen aanrecht.

Zo is er aan de fuckkantie weinig aan.

Tegen Polen

Hoe onderbouw je als timmerman
‘uitgevroren’ in de zomer?
Zelfs de koudste zomer kan dit niet onderbouwen.

De reccessie is het vorstverlet van dit moment.

Positief denk ik,
we moeten bouwen aan de toekomst.

We wachten alleen nog op gereedschap,
uit Griekenland, Spanje, Italie en Ierland.

Keer

We leven in een saltomaatschappij,
waar met beide benen op de grond blijven staan,
niet genoeg meer is.

Waar draai konterij,
iemand de rug toe keren,
je draai niet kunnen vinden,
je eigen draai eraan geven,
een HBO-vak is geworden.

En waar je jezelf in allerlei bochten moet wringen,
om toch weer enigzins op beide voeten te landen.

Stappen

Weg van huis, hond en vast geroeste gewoonten,
Op weg naar opnieuw, vreemd en angst.
Waar het beetje zelf vertrouwen langzaam oplost in twijfel.

Weg van huis, een al wat oudere hond
en vast geroeste gewoontes

Op weg naar de echte ik,
waar de maskers één voor één afvallen.

Voor het eerst opweg naar mn zelf.
Niet bang, een beetje vreemd, maar nieuw.

Waar ik ervaar wie ik ben, en daar vrede mee heb.

Dan pas kan ik terugnaar huis en hond,
met nieuwe gewoonten.

Bord in de Tuin

Hoor ik er nog bij?
Velen hebben een bord in de tuin.

Hoor ik er nog bij?
Te koop staat er altijd op.
Wij gaan scheiden is de reden.

Gelukkig hoor ik er nog bij.

Bij vrouw en kinderen.

Bezorgd

Staat van verzorging.
Geen tijd, geen liefde, geen waardering.

Verzorgingsstaat,
waar alles draait om bezuiniging en eigen gewin.

Het verzorgingstehuis, een overdekte parkeerplaats.
Ten minste,
als je geld hebt.

Als je naast geld ook nog geluk hebt,
krijg je een verzorger die soms luistert,
of een keer glimlacht.
En misschien een vriendelijk woordje geeft.

Meer kans heb je om de staatsloterij te winnen.

Hett is geen onwil maar onmacht.
Opgejaagd door het gezinsleven.

Gedraai

De planeet Aarde draait langzaam
en zelfverzekerd er omheen.

Om hier te overleven,
is verdraaid moeilijk.

Haastig en zonder mededogen,
geef ik er keer op keer mijn eigen draai aan.

Soms meegaand.
Soms er dwars tegen in.
Op zoek om mijn draai te vinden.

Keer op keer.

Zonder twijfel

veiligheid lijkt een duidelijk begrip

waarom is de opvatting en het begrip dan zo divers?

en lijdt het tot zoveel onduidelijkheid?

of is het een verzamelwoord?

dat staat voor ik wil niet, ik kan niet, of ik kan er slecht tegen en ik durf niet

is veiligheid dan net als smaak, voorkeur en liefde niet iets heel persoonlijks of

is het een woord waar achter je jezelf gemakkelijk kan verstoppen?

mij is het na schade en schande wel duidelijk

als het te heet onder je voeten wordt

roep je het is niet veilig

dat is veiliger dan te zeggen wat er is

Vertroebelde blik

emoties zijn niet alleen tranen.

een lach zou de zelfde betekenis kunnen hebben

tranen zijn nu eenmaal gelinkt aan verdriet en

dat ze ook van vreugde kunnen zijn

zie ik nu even niet

De Lotto

Vanuit mijn gedachten maak ik keuzes

of vul ik dingen in

Een lotto formulier vul je in

zonder te weten of je de juiste keuzes hebt gemaakt

Bij mensen denk ik, naast de vraag

ook het antwoord te kunnen invullen.

Het lotto formulier bevestigd maandag mijn ongelijk.

de gedachte en mijn keuzes waren fout

Bij mensen bleven mijn gedachten overeind staan

zolang ik het niet navroeg.

Maar maak ik nu een keuze of vul ik dingen in ???

dat blijft altijd de gedachten.

Barometer

Op een sombere, grauwe dag,
vind ik langs vallende blaadjes de weg naar mijn huisarts.

In de veel te drukke wachtkamer krijg ik, met moeite,
‘goede morgen’ over mijn lippen.

Ik pak een tijdschrift, kijk er in, maar ik zie niks.
Zo houd ik de mensen die willen praten op afstand.

Ik schrik op als ik mijn naam hoor.
Met lood en gevallen blaadjes in mijn schoenen volg ik de dokter.

Bij de eerste vraag ‘Wat kan ik voor je doen?’, breek ik.
Tranen van hulpeloosheid verlaten mijn ogen.
Ze vertroebelen mijn blik.
Het geeft niet, ik zag het toch al niet meer zitten.

De kalme stem van mijn dokter brengt me terug op aarde.

Door deze stem ben ik nu nog steeds op aarde.
Schreeuwen en toneelspelen werden doorzien,
het luisteren begon.

Soms somber, soms hulpeloos.

Verdwalen

Van het pad af.
De weg kwijt,
Vele stopborden genegeerd.

Zoekend naar mijn bestemming,
over de weg die leven heet.

Een weg met ontelbare afslagen,
Waarvan ik de meeste heb gemist,
Ben ik eindelijk op een veilige weg gekomen.

Niet dat deze weg me verder brengt.
Maar zorgt dat ik niet hoef te kiezen.

Aangekomen op de rotonde des levens.

Hulp

Groepstherapie van een groep mensen,
met ieder een probleem.

Die de hulp van anderen wensen,
komen er vroeg of later achter.

Je doet het echt alleen.

Agenda

Maandag de eerste dag van de week,

het begin van nog 6 lastige dagen.

Mijn agenda is blanco,

weet niet hoe, wat en wanneer.

Niks kan ik invullen of, van te voren weten

Overgeleverd aan alles wat gewoon doorgaat,

alles waar ik mezelf buitenspel heb gezet.

Ik zucht nog maar eens diep,

nog 6 dagen te gaan.

Door met malen

Los laten.
Verder gaan.
Gewoon vergeten.

Alles in harmonie met mijn geweten.

Elk moment die ik dit overdenk,
geeft het me de kans om me vast te klampen,
aan waanideeën, eigen waarheden en fantasieën.

Ik kan het mooi vertellen en notuleren,
zelf noem ik dit manipuleren.
Vele ruzies, binnenbrandjes heb ik hier mee geklaard.
Het blijven vluchten is aanvaard.

Hou vast aan twijfel is wat ik heb,
had ik dit maar eerder geweten.

Gedacht

Ik denk dat zij denken dat ik wat bedenk.
Ook al verdenk hen iets overdenken.
Althans dat heb ik bedacht.
ook als zij daar hun bedenkingen bij zullen hebben,
denk ik bedachtzaam.

Tip

Wie goed luistert en adviezen durft op te volgen,

heeft vroeger wel eens een tekst gehoord die alle antidepressiva’s overbodig maken.

Deze tekst was niet van een zielenknijper, een dokter, of de ziekenboeg van ‘vraag het Mona’

Nee, hij is van twee ras Hagenezen,

toen moest ik er lachen, nu om huilen.

Nu vele jaren later ben ik achter de clou gekomen,

en die clou is het allerbeste advies

toen en nu nog steeds.

Schrik niet en durf te begrijpen wat de intentie is,

al is dit advies beter te begrijpen dan uit te voeren.

DE TEKST van Van Kooten en De Bie luidt

ZOEK JEZELF BROEDER, VIND EN BLIJF VOORAL JEZELF.

Wat is er loos ??

Hulp vragen maakt me machteloos,

Samenwerking is hopeloos.

Veel dingen kan ik niet alleen.
Hoe te vragen is al een probleem.

Wel piepen.
Niet klagen.
En dus maar niet vragen.

Wat vind ik het gemeen,
Maar met dit gedrag blijf ik altijd heel alleen.

???

Vragen die niet beantwoord worden.

blijven altijd vragen

Vragen die wel beantwoord worden

daar over twijfel ik.

Waar dit toe lijdt

ga ik me steeds meer afvragen.

Zoekende

Ik doe of heb geen wensen,

ik kan pas wat wensen, als ik weet

wat ik wil, maar vooral wie ik ben.

Zoek dat maar eens in de winkel.

Storm

Met windkracht 12 in mijn gezicht,
probeer ik te blijven staan.
Niet wegkruipen en schuilen,
maar met orkaankracht terugvechten.
Waar niet willen gemuteerd is in moeten.

En als de schuilplaatsen,
oude gevoelens en zwaktes,
aan kloppen,
Ga ik nu het gevecht aan,

Niet om te winnen van de storm,
maar om de richting te veranderen

Van pal tegen de wind tot de wind in.

Tot de wind mee.

Kwijt

Zoeken naar iets

wat je niet wilde vinden

Lijkt voor vele te ver gezocht,

en het zal veelal leiden tot de reactie

‘Zoek het dan zelf maar uit’.

Gezocht, titel voor een voorstelling

Voorstelling waar een ieder onopgemerkt een rol in krijgt,

nog niet wetende dat je zelf de regie mag voeren.

Waarin je door niemand wordt beperkt,

aangaande het scenario,

en  het pas stopt als jouw rol is uitgespeeld.

Maar doorgaat met nieuwe spelers.

die je vanaf de zijkant mag aanschouwen.

Sommige krijgen een Oscar

maar de meeste, net als ik

via de zijdeur het toneel verlaten.

omdat het aanpassen niet lukte, synergie

met de medespelers ontbrak en hulp vragen niet in mijn script stond

als ik terug kijk op dit anti blijspel, zeg  maar (drama)

heb ik toch iets geleerd, ik kan titels verzinnen

want deze tragedie kan maar 1 titel hebben.

MIJN LEVEN

Mijn blik

Gezien, voorzien, indien, bezien

Misschien overzien, doorzien.

Nadien nazien, te zien, voorzien.

Ach, je kijkt maar.

Vertraging

Altijd op de vlucht,

uit onrust en nieuwsgierigheid

Altijd op de vlucht

uit angst om bij mezelf stil te staan.

Altijd op de vlucht

om een hechte band met mensen te vermijden.

Altijd op de vlucht

zodat anderen mij niet kunnen doorgronden

In de vertrekhal zie ik dat mijn vlucht al is vertrokken

terugkeren naar een veilige haven kan ik niet

Ik ben moe en zie geen uitvlucht.

Geen zwemdiploma’s

Als verzuipen in niet erkende talenten,
minder moeite kost dan er één  te kiezen,
Dan zal dit de onzekerheid voeden,
en de honger naar succes en erkenning,
een verdrinkingsdood sterven.

Omdat

Luisteren is niet altijd gehoord.
Kijken is niet altijd gezien.
Uitgelegd is niet altijd begrepen.
Doen is niet altijd gedaan.
Moeten is niet altijd aanvaard.
Gevoelens zijn niet altijd echt.
Hoe en wat er mee te doen,
is altijd een gevecht.

Inzicht 2

Wie dit leest,

wees niet bevreesd

Dit zijn dingen die op mij slaan

en ik mee aan de slag moet gaan.

Vast zijn er dingen die jou ook raken

Maar hoe graag je het ook anders wil,

Tussen ons is niet zoveel verschil.

Klimaat

Als de voorjaarswarmte met

zijn zonnestralen je raken

na een lange koude donkere winter

met een kracht die mijn gevoel

en stemmingen volledig doen kennen

dan ben ik nu al bang

voor de eerste bewolking

Zelfvertrouwen

Zelfvertrouwen is een utopie

Zelfvertrouwen bestaat niet

Vertrouwen krijg je van een ander

Waarom heet het dan niet andervertrouwen

En ga je het woord zelfvertrouwen heel anders beschouwen

Tevens moet je wel opstaan voor ander vertrouwen

Anders blijf je met het vertrouwen van hot naar her schouwen

KNO-Arts

Praten met mensen,
Zonder iets te zeggen.
Voor mij is dit veelzeggend.

Luisteren naar mensen,
Zonder hen te horen.
Eigenlijk hoort dit niet.

Voor iets kiezen,
in een lastige keuze.

Niet kiezen,
is ook een keuze.
Daar kan je zelf voor kiezen.

Maar ik kan niet kiezen.

Er is te veel keus.

Voorjaar

De dagen worden langer

Eenzame nachten worden korter

Mijn humeur wordt beter

Het nut van leven sluipt weer binnen

een enkele zonnestraal

Verwarmt mijn hele lijf

Dan denk ik waarom bestaan

er dan winters

Als je je zo goed voelt bij die

enkele zonnestraal

Dan begrijp ik ineens waarom

want hoeveel zonnestralen je ook

mogen raken

middenin de zomer

kan het ineens winter zijn

Naamloos gevecht

Verloren van het verliezen.
Schoppen om niet geschopt te worden.
Vechten tegen de gevechten.
Gewonnen van iets wat ik al had.

Het zijn de gevechten in mijn hoofd.
Waar ik mijn eigen tegenstander en toeschouwer ben.
Daar waar ik iedere dag terrein verlies op de werkelijkheid.
En terug gedrongen wordt door de grilligheid van mijn gedachten.

Langzaam aan raak ik gewend aan de nederlagen.
en zo de kleinste overwinningen niet meer herken.
Misschien door dit vaak terug te lezen,
pak ik de handschoen op.
Vind ik de moed en de wapens om dit gevecht aan te gaan.

Niet in mijn hoofd maar in de realiteit.

Titel gevecht

Het eeuwige duel in mijn hoofd.
Waar goed en fout, zwart en wit, de scherprechters zijn.
Waar de middenweg is ondergesneeuwd met bijzaken,
en twijfel de valkuil van mijn gedachte is.

Hier vervreemd ik verder van de maatschappij.
Als kluizenaar van mijn gedachten.

Wedstrijd

Presteren.
Niet voor jezelf, maar voor de prestatie.
Die pas waarde kreeg, als anderen er voor klapten.

Waar jezelf voorbij rennen geen willen,
maar moeten was.
Bang achterom kijkend of niet alles en iedereen mij inhaalde.

Tot op het moment dat jij je vergaloppeerde,
en struikelde over de door jou neergelegde finishlijn.
Waar niet de val, maar ik gebroken werd en me deed belanden in
het diepste en donkerste ravijn op aarde.

Waar het enige geluid,  de echo van jouw noodkreet is.
Waar ik werd teruggeworpen als je te snel was

Hier ging ik het gevecht aan.
Waar het krachten smijten geen applaus opleverde,
en de overwinning pas waarde krijgt als je in de spiegel keek.

En klap.
Voor mezelf.

Deze overwinning is zwaar bevochten.

Twee kanten

een rot gevoel, de weg kwijt, eenzaam somber, moe en bedroefd.

al deze gevoelens kan ik alleen maar benoemen

omdat ik ooit het tegenovergestelde heb meegemaakt

ik weet alleen niet meer wanneer

Ongerust

Zorgen over de zorgen

wegcijferen ondanks pijn en verdriet

waar ik eigenlijk mee wil zorgen

dat niemand het ziet

Dokters

waar Marco Borsato zijn dochter bezingt en bejubelt in zin hit ‘Dochters’

Parasiteer ik even te tekst als loftrompet voor mijn ‘Dokters’

Als ik niet weet waar naar toe, en er thuis

niet over wilde praten,’ik als ik vrienden had ze ‘ er niet mij wilde vermoeien.

en mijn moeder er niet lastig mee wilde vallen

dan bleef altijd over mijn dokter,

nee niet die arts in opleiding

maar mijn dokter

mijn dokter is de dochter van Marco in zijn hit

daar waar ik altijd een luisterend oor vind

Vroeger was kerst een feest

Vroeger was kerst een feest, nu een vrije dag

vroeger was het opschenken van de koffie op het petroleumkannetje een kunst

nu kan mijn zoon van zes een koffiepad in de Senseo frommelen

vroeger smaakte het eten naar de hand van mijn moeder

nu smaakt de struisvogelbiefstuk vele malen minder dan een simpele kip van ma

vroeger speelde je een spelletje met het gezin

nu speelt een ieder zijn eigen spelletje van Nintendo tot PC

vroeger stonden de ijsbloemen op de ramen en was de verwarming een kruik

maar nu is het met al die verwarming gevoelsmatig veel en veel kouder